دانلود پایان نامه

والایش
شوخطبعی
پیشاپیشنگری
روانآزرده
دیگردوستیکاذب
تشکلواکنشی
آرمانیسازی
ابطال
بیست مكانيسم دفاعي در سه سطح رشدنايافته، رشديافته و روانآزرده در جدول 2-1 نشان داده شده است. سبك دفاعي رشديافته شامل مكانيسمهاي دفاعي والايش، شوخطبعي، پيشاپیشنگری و فرونشاني (حذف)، مي باشد. مكانيسمهاي مربوط به سبك دفاعي نوروتيک (روانآزرده) عبارتند از ابطال ، نوعدوستيكاذب، آرمانيسازي و تشکلواكنشی است. سبك دفاعي رشدنيافته نيز شامل دوازده مكانيسم دفاعي ميباشد: دلیلتراشی، فرافکنی، انکار، همهکارتوانی، ناارزندهسازی، گذاربهعمل، بدنیسازی، خیالپردازیاوتیستیک، لایهسازی، پرخاشگری منفعلانه، جابهجایی و مجزاسازی (دادستان و همکاران، 1387). ما آدمیان همگی گهگاه مکانیسمهای دفاعی را بهکار میبریم. با کمک مکانیسم دفاعی شرایط دشوار را از شدت میاندازیم تا اینکه بتوانیم به صورتی مستقیمتر آن موقعیت تنشزا را حل و فصل نماییم. کاربرد مکانیسمهای دفاعی فقط در صورتی حاکی از ناسازگاری است که راه و رسم عمده پاسخدهی در برابر سختیها و دشواریها بشود. یکی از تفاوتهای مکانیسمهای دفاعی با تدابیر مقابله این است که مکانیسمهای دفاعی در واقع فرایندهای ناهشیارند، حال آنکه دست زدن به تدابیر مقابله غالباً هشیارانه وآگاهانه صورت میگیرد. بعضی از مکانیسمهای دفاعی ناهشیار به شکل افراطی میتوانند شخص را وادار به کاربرد هشیارانه تدابیر مقابله غیر انطباقی بکشاند (اتکینسون و همکاران، 2000؛ ترجمه براهنی و همکاران، 1385).
سبکهای دفاعی یکی از مهمترین ابعاد مطرح شده در ساختار شخصیت افراد است که با بلوغ روانشناختی، رفتارهای مرتبط با سلامت و سازگاری در ارتباط است (بلایا و همکاران، 2003). فروید سبک دفاعی شخصی، یعنی فراوانی استفاده از مکانیسمهای دفاعی در مقایسه با دیگران را متغیر اصلی برای شناخت شخصیت، آسیبشناسی و میزان سازشیافتگی میدانست. فرضیهای که بر اساس یافتههای پژوهشی بسیار مورد تأیید قرارگرفته است (فروید، 1976؛ به نقل از بشارت، 1387). اندروز و همکاران (1993، به نقل از بشارت، 1387) بر اساس طبقهبندی سلسله مراتبی وایلنت در مورد مکانیزمهای دفاعی، 20 مکانیسم را به سه سبک دفاعی «رشدیافته»، «روانآزرده» و «رشدنایافته» تقسیم کردهاند. مکانیسمهای دفاعی رشدیافته به منظور شیوههای مواجهه انطباقی، بهنجار و کارآمد محسوب میشوند، در حالیکه مکانیسمهای دفاعی روانآزرده و رشدنایافته، شیوههای مواجههای غیرانطباقی و ناکارآمد هستند. در شرایطی که این سبکها در یک پیوستار و در امتداد یکدیگر قرار گیرند، معمولاً شکلی از سازوکارهای رشدیافته تا رشدنایافته را تشکیل میدهند ( بلایا و همکاران، 2006). میزان تحریف واقعیت در دفاعهای رشدنایافته و روان رنجور بیشتر از دفاعهای رشدیافته است. بنابراین هرگاه میزان تحریف شناختی یک دفاع بیشتر باشد، به دنبال آن از میزان آگاهی هشیارانه کاسته میشود و تلاش کمتری برای مقابله با تحریف شناختی انجام میشود (براد، 2004). الگوهای تشخیصی مختلفی به بررسی ساختارهای دفاعی افراد پرداخته اند. یکی از الگوهای رایج بر اساس راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی شکل گرفته، که در آن اغلب تشخیص سلامت روانشناختی افراد و اختلالات روانی بر اساس ساختارهای دفاعی تعیین میگردد (دراپیا و همکاران، 2011). بر اساس پژوهشها و نظریهپردازیهای انجام گرفته، نقش سازوکارهای دفاعی در محافظت از فشار روانی به درک کامل بعضی از جنبههای شخصیت و آسیبشناسی رویکرد روانتحلیلی کمک بهسزایی کرده است (دخیلی و همکاران، 2013). سازوکارهای دفاعی، فرایندهای روانشناختی خودکاری هستند که از افراد در مقابل اضطراب محافظت میکنند و آنها را از فشارهای روانی و تهدیدهای درونی و بیرونی آگاه میسازند (دراپیا و همکاران، 2011).
2-13- مکانیسمهای دفاعی عمده از نظر فروید
واپسرانی: بیرون راندن تکانهها یا خاطرههای پرتهدید یا بسیار دردناک از حیطه هوشیاری
دلیلتراشی: نسبت دادن انگیزههای مطلوب اجتماعی یا منطقی، به رفتارهای خویش تا آن رفتارها معقول به نظر برسند.
واکنش وارونه: پنهان سازی هر انگیزه معین از خویشتن، از راه زیادهروی در گرویدن به انگیزه متضاد آن
فرافکنی: نسبت دادن ویژگیهای نامطلوب خود به دیگران به صورت افراطی
فلسفهبافی: سعی در گسلش عاطفی از موقعیت پر تنش، از طریق مواجهه انتزاعی و توجیهی با آن
انکار: انکار واقعیت داشتن چیزهای ناخوش
جابهجایی: هدایت انگیزهای که امکان برآوردن آن به مجرایی دیگر وجود ندارد (اتکینسون و همکاران، 2000؛ ترجمه براهنی و همکاران، 1385).
2-14- رویکردهای مکانیسم های دفاعی