دانلود مقاله با موضوع صمیمیت و همدلی و رویکرد تکاملی

شفافیت
طرد
تعیین هویت و کمال مطلوب
سرسپردگی کورکورانه
بی هدفی
تقابل و بازآوایی
تطابق زیاد
بیگانگی
احاطه شدن
مراقبت افراطی
عدم توجه به نیازهای دیگران
مراقبت
علاقه یا نگاه‌داری: اولین تجربه میان فردی ما به‌عنوان یک انسان نگاه داشته شدن است. نظریه‌های رشدی و روابط شیء متناسب با این مرحله یا بعد صمیمیت است. دنیل استرن (1990؛ به نقل از اعتمادی، 1387) می گوید صمیمیت و همدلی از گهواره آغاز می شود. مشاهدات استرن از کنش‌های متقابل والدین و کودک نتایجی را برای نزدیکی بزرگسالان ارائه می کند. اگر صمیمیت و همدلی اولین یادگرفته ها در تجربه درونی کودک هستند و حتی بیشتر، اگر صمیمیت و همدلی واقعیت طفولیت را می سازند، پس باید در تصور درونی والدین پیگیری شود تا واقعیت طفولیت را شکل دهد. پس در بزرگسالی نیز صمیمیت در تجربه ارتباط با دیگران ایجاد می شود. استرن همچنین پیشنهاد می کند که مرحله کودکی پیش کلامی یک مرحله رشدی ضروری برای یادگیری رفتارهای پیچیده غیر کلامی انسان‌هاست. فرا ارتباط در تقاضاهای غیرکلامی کودک برای نگاه‌داری بنا نهاده می شود.
سولومن (1989؛ به نقل از اعتمادی، 1387) معتقد است که ازدواج در بهشت یا آسمان ایجاد نمی شود، بلکه در تعاملات پویای اولیه بین والدین و کودک ساخته می شود که مکرراً در بزرگسالی دوباره فعال می شود. از دیدگاه جسلسن اگرچه نگاه داشتن به عنوان پیش مرحله ای برای وظایف توسعه یافته بعدی و موفقیت در صمیمیت بزرگسالی است، اما افراد می توانند مسئولیت روابط‌شان در زمان حال را به عهده بگیرند.
دلبستگی: در این مرحله کودک بین مادر و سایر افراد تمایز قائل می شود. قبلاً کودک فردی بود که مورد علاقه بود، اما در این مرحله کودک می تواند به مادرش علاقه داشته باشد. رفتار دلبستگی در طول زندگی ادامه می یابد. افراد دلبستگی به افراد و اشیاء را در طول زندگی در تلاش برای رهایی از درد و تنهایی جستجو می کند. از این طریق کودک روابط اجتماعی را مطابق با انتظار پاسخ‌دهی و در دسترس بودن دیگران در کودکی شکل می دهد. همین اصل در بزرگسالی ادامه می یابد. شیوه دلبستگی افراد ریشه در تجربه آنان با دلبستگی اولیه‌شان دارد و این انتظارات روی چگونگی انتظارات افراد از روابط اثر می گذارد. مارگارت ماهلر (1975؛ به نقل از اعتمادی، 1387) رفتار دلبستگی را ناشی از مرحله جدایی- فردیت می داند. این مرحله از سن شش ماهگی تا سه سالگی اتفاق می افتد. وظیفه نهایی این مرحله برای کودک درونی کردن حضور شخص مادر است. این دیدگاه اهمیت انتقال روابط در رشد کودک را خاطر نشان می کند. لاکار(1992؛ به نقل از اعتمادی، 1387) دو نوع انتقال انحرافی و سالم را مطرح می کند. حرکت انتقالی انحرافی پیچیده است و انتقال سالم را محدود می کند. در حالی‌که انتقال سالم رشد افراد را تسهیل می کند. انتقال می تواند صمیمیت رابطه و درک را افزایش می دهد یا مانع شود.
هیجان یا شهوت: سومین بعد صمیمیت تجربه هیجان یا شهوت است. درحالی که علاقه و دلبستگی آرام و درونی است، تجربه هیجانی پرسر و صدا و توجه برانگیز است. جسلسن یک درک روان تحلیلی از ارتباط انسان مبتنی بر غرایز لیبیدوی فروید را خاطر نشان می کند و مثال فروید از عقده اودیپال را مطرح می کند.
اریکسون (1982؛ به نقل از اعتمادی، 1387) یک نظریه آلتی از صمیمیت یا ازدواج را مطرح می کند. جسلسن می گوید غریزه جستجوی لذت ما را برای غلبه بر فضای بین ما از طریق رابطه جنسی یا لمس تحریک می کند. این تجربه هیجانی بر فضای بین مردم فایق می آید.
موضوع دیگر در ارتباطات، تجربه هیجانی به عنوان کاهش دهنده تنش است. جسلسن می گوید ما از کودکی به‌دنبال کامروایی بوده‌ایم و ارضا‌ء می تواند به‌عنوان کاهش تنش تلقی شود. به‌هرحال تجربه هیجانی سهم مهمی در هماهنگی صمیمیت و جدایی دارد.
تصدیق یا اعتباربخشی چشم به چشم: تصدیق یا انعکاس تجربه درونی مطابق با فلسفه من – تو مارتین بوبر است. تجربه تماس جنسی یا ارتباط چشمی برای غلبه بر فضای بین افراد صورت می گیرد. در رابطه چشمی یک صمیمیتی است که ما خودمان را بیدار می کنیم و می توانیم نتیجه گیری کنیم که ما در حضور دیگری و بخاطر دیگری با ارزشیم و وجود داریم. این بعد از صمیمیت مطابق با روان‌شناسی خود کوهات (1977؛ به نقل از اعتمادی، 1387) نیز هست. کوهات از آینه یا انعکاس برای توصیف این که کودک یاد می گیرد تا آنچه می خواهد را در حضور شخص دیگر بفهمد، استفاده می کند.
هویت یابی و کمال طلبی: همان طور که کودک رشد می کند، می فهمد که دیگران به‌ویژه بزرگسالان بزرگتر و قوی‌تر از او هستند. هویت یابی و کمال طلبی فرد را به این افراد قدرتمندتر مربوط می کند و به فرد کمک می کند بیشتر شبیه این افراد شود. این با مفهوم آدلر که می گوید برتری طلبی روان‌شناختی مربوط به نیاز به غلبه بر احساس حقارت در شخص است، قابل مقایسه است. در نیاز ما به شبیه شدن به یک فرد یا حتی کنترل روی دیگران، ما به شکلی عمل می کنیم تا بر فضای بین خودمان غلبه کنیم. ما نردبانی را برای ارتقاء جستجو می کنیم تا بر روی آن بایستیم یا با کفش‌های دیگران و در جای دیگران راه می رویم.
تقابل و بازآوایی یا تشدید: تقابل تصویر دو انسان که در کنار یکدیگر با تعادل راه می روند را نشان می دهد. این مرحله مشابه مرحله صمیمیت در مقابل انزوای اریکسون است و به معنای تناسب با دیگران است.
احاطه شدن: احاطه شدن به معنای تعلق به گروه، شغل، مذهب و خانواده است. مردان به طور سنتی توسط شغل و زنان توسط خانواده یا کودکانشان احاطه می شوند. هر فرد محیطی ا جستجو می کند تا فرصت پیدا کند نیازهایش را از دیگران بگیردو تجربه احاطه شدن یک پیش درخواست تکامل از بعد ارتباطی است. این مرحله با مرحله تولید کردن اریکسون منطبق است.
مراقبت: در طول رشد شخص یاد می گیرد که دیگران نیز نیازهایی دارند و ما می توانیم به‌وسیله توجه به نیازهای دیگران بر فضای بین خودمان فائق آییم و نیازهای دیگران را به نیازهای خودمان ترجیح دهیم. این مرحله مشابه با عشق رولومی است. مراقبت به‌عنوان منبعی از آرزوها است، یعنی وقتی ما از دیگران مراقبت می کنیم، خودمان را در ارتباط با دیگران کامل می بینیم و در بعد عمیق انسان بودن حرکت می کنیم (جسلسن و برادلی، 1993؛ به نقل از اعتمادی، 1387).
رویکرد تکاملی شارپ:
شیلا شارپ (2000؛ به نقل از اعتمادی، 1387) رویکرد رشدی یا تکاملی عشق را مطرح می کند. از این دیدگاه رابطه صمیمانه زوجین پنج مرحله تکاملی را طی می کند. این مراحل عبارتند از:
1)‌ عشق رومانتیک