دانلود پایان نامه ارشد با موضوع استعداد و مخاطب

بسي رنج بردم در اين سال بسي
Widget not in any sidebars

عجم زنده كردم بدين پارسي
به هر نوع با رويكرد به حماسه‌ي عظيم ادبيات فارسي يعني شاهنامه‌ي فردوسي در خواهيم يافت كه فردوسي با در اختيار داشتن اصل وقايع و اتفاقات موجود كوشيده است تا در به رشته ي نظم در آوردن اين مصالح معنوي توفيق يابد. آنچنان كه آشكار است، اين كه حماسه با تقابل دو نيرو و استعداد جلال مي گيرد و در مواجهه اين دو قطب روح حماسه متبلور مي شود. مخاطب شاهنامه در مواجهه با شخصيت هاي شاهنامه علاوه بر پذيرش حقيقت وجودي آنها و همذات پنداري با ايشان افعال خارق العاده و ماوراي بشري صادره از آنها را به راحتي هضم مي كند و لذت مي برد. آنچنان كه در ماجراي گزينه كردن اسب رستم را چنين مي نماياند:
هر اسبي كه رستم كشيدي به پيش
به پشتش فشردي همه دست خويش
به نيروي او پشت مردي به خم
نهادي به روي زمين بر شكم
فردوسي با استحصال زباني كاملاً حماسي علاوه بر پردازش اسطوره ها و حماسه هاي باستاني و افسانه‌اي عصر خود، در خلق زباني با ويژگي هاي در خور و كاملاً متناسب با آثار خود، موفق عمل
مي كند در شاهنامه از همه چيز بوي حماسه بر مي خيزد و هر چه غير از حماسه را نيز رنگ حماسه در بر نموده است.» (ارمغان، 1380: 49-48)
«شاهنامه فردوسي برترين نمونه توصيف ستيزناسازهاي بيروني و تبيين جنگ و جدال پيلان و پهلوانان با ديوان و دد صفتان است.» (براهني، 1385: 136)
«فردوسي بزرگ ترين شاعر ايران و شاهنامه او از ارزنده ترين شاهكار و جاوداني زبان و انديشه و فرهنگ ايران است و بسياري از محققان به حق آن را بزرگ ترين حماسه ي جهان خوانده اند.
نام و ياد و افسانه هاي قهرمانان ايران را جاوداني كرده است اما در اين ميان بزرگ ترين قهرمان، خود او و با شكوه ترين حماسه كار و زندگي و رنج روزگار خود است.» (رياحي، 1382: 14-13)
«تصاوير شاهنامه به طور مطلق همگام با عنصر حماسه و هدفهاي منظومه هاي حماسي است در شاهنامه همه جا تصوير در خدمت حماسه است.» (رستگار، 1353: 3)
«به طور مثال در بيت زير از واژگان حماسه استفاده كرده است:
همه لشکر آن تير برداشتند
سراسر همه نيزه پنداشتند»
(رستگار، 1353: 451)
1-3- اسدي طوسي
«از ديگر حماسه سرايان ادب فارسي، ابونصر علي بن احمد اسدي طوسي از شاعران قرن پنجم هجري است زندگي اسدي، بيش تر در دربار ابودلف حکمرانان گذشته است او گرشاسپنامه خود را به نام اين حكمران سروده است.» (فرهمند، 1390: 48)
«اسدي طوسي، سرودن گرشاسپ نامه را از حدود سال 456 هجري آغاز كرد و آن را در سال 458 به پايان رساند، گرشاسپ نامه منظومه‌اي است كه از لحاظ توانايي سرآينده آن در كاربرد كلمات متناسب، صور خيال، توصيف خرمندانه مناظر و صحنه هاي جنگ و استحكام بيان، در رديف آثار حماسي جالب و كامل به شمار مي رود.» (رزمجو، 1381: 116)
«به اتفاق سخن شناسان بزرگترين منظومه حماسي ملي است كه به روش و سبك شاهنامه نيز سروده شده است.» (رستگارفسایی 1353: 2)