دانلود پایان نامه با موضوع افراد مبتلا و عوارض وجود

قندبراي فعاليت مناسب سلولهاي عصبي مغز ضروري است بنابراين كاهش قندخون منجر به علايم عصبي ميشود بعضي ازاين علايم عبارتنداز :
-گيجي وعدم هوشياري
Widget not in any sidebars

-ضعف
-لرزش بدن
-سرگيجه
-سردرد
-تاري ديد
اگر مشكل هيپوگليسمي وجود نداشت، ميتوانستيم ديابت را به سادگي با تجويز مقادير كافي انسولين (ياهر داروي موثرديگر)و با كاهش دادن غلظت گلوكزپلاسما به حد طبيعي يا كمتراز آن درمان نماييم(6).
عوارض مزمن ديابت
ديابت و عوارض آن گروه وسيعي از نشانه ها وعلايم را ايجاد ميكنند. نشانه ها و علايم مربوط به هيپرگليسمي حاد ممكن است در هر مرحله اي از سير بيماري ايجاد شوند. در حاليكه نشانه ها و علايم ناشي از عوارض مزمن، طي دهه دوم هيپرگليسمي بروز ميكنند. افراد مبتلا به ديابت نوع دو كه قبلا تشخيص داده نشده بودند، ممكن است در هنگام تشخيص، با عوارض مزمن ديابت تظاهر نمايند. اين عوارض بسياري از ارگانهاي بدن را گرفتار ساخته و ميتواند منجر به مرگ و مير يا ناتواني در بسياري از بيماران شود عوارض مزمن ديابت شامل موارد زير است:
-آسيب چشم(رتينوپاتي)
-آسيب كليه (نفروپاتي)
-آسيب اعصاب(نوروپاتي)
-افزايش فشار خون
-بيماريهاي عروق كرونر
-بيماريهاي عروق محيطي
-بيماريهاي عروق مغزي
-فلج معده يا گاستروپارزي
-اختلال عملكرد جنسي
-تغييرات پوستي
-عفونت
عوارض مزمن را ميتوان به دو دسته عروقي و غيرعروقي تقسيم كرد. عوارض عروقي ديابت نيز خودبه دو دسته درگيري عروق كوچك(رتینوپاتي، نوروپاتي، نفروپاتي) و درگيری عروق بزرگ( بيماري سرخرگ هاي كرونر، بيمار عروق محيطي، بيماري عروق مغز) تقسيم ميشوند. عوارض غير عروقي شامل مشكلاتي مانند گاستروپارزي (فلج معده) اختلال عمل جنسي و تغييرات پوستي است(5).
خطر بروز عوارض مزمن به صورت تابعي از مدت زمان هيپرگليسي افزايش پيدا ميكند. از آنجا كه ديابت نوع دو ممكن است يك دوره طولاني هيپرگليسمي بدون علامت داشته باشد،بسياری از افراد مبتلا به ديابت نوع دو در زمان تشخيص، دچار اين عوارض شدهاند. عوارض ناشي از درگيري عروق كوچك در ديابت نوع يك و دو در نتيجه هيپرگليسمي مزمن به وجود مي آيند. مطالعات باليني انجام شده روي تعداد زيادي از افراد مبتلا به ديابت نوع يك و دو نشان داده است كه كاهش هيپرگليسمي مزمن سبب جلوگيري يا كاهش بروز رتينوپاتي ،نوروپاتي و نفروپاتي خواهد شد(1). با اينكه هيپرگليسمي به عنوان يك عامل اوليه در بروز عوارض ديابت نقش دارد ولي هنوزمشخص نشده است كه آيا روندهاي مشابهي در همه اين عوارض وجود دارند يا اينكه در هر عضوي، روند بيماري زايي خاصی مهم تراست. در نهايت، راديكالهاي آزاد ايجاد شده در نتيجه هيپرگليسمی نيز ميتواند در پيشبرد اين عوارض نقش داشته باشند(93).
عوامل ديگري كه كمتر شناخته شده اند نيز ميتوانند بروز اين عوارض را تعديل نمايند. براي مثال، بعضي از افراد با وجود ابتلاي طولاني مدت به ديابت، هرگز دچار رتينوپاتي يا نفروپاتي نمي‌شود. در بسياري از اين بيماران ميزان گلوكز خون دقيقا مشابه افرادي است كه دچار عوارض مربوط به درگيري عروق كوچك شده اند. برمبناي اين مشاهدات تصور ميشود كه يك استعداد ژنتيكي براي بروز عوارض خاصي از اين بيماري وجود داشته باشد.