دانلود پایان نامه با موضوع افراد مبتلا و هورمون رشد

نكته 2. نقص ژنتيكي ترشح يا عملكرد انسولين ممكن است تا زماني كه يك عامل محيطي يا يك نقض ژنتيكي ديگر مانند چاقي، به ان اضافه نشده باشد نمايان نشود و ايجاد بيماري نكند.
Widget not in any sidebars

نكته3. چاقي به ويژه از نوع احشايي يا مركزي( كه با نسبت بيش از 1 كمر به باسن در مردان و بيش از 6% در زنان مشخص ميشود) در ديابت مليتوس نوع دو بسيار شايع است(8).
عوارض حاد ديابت
عوارض ديابت به دو دسته حادو مزمن تقسيم ميشوند.
عوارض حاد ديابت مليتوس عبارتند از :
1.كتواسيدوز ديابتي؛
2.وضعيت هيپراسمولار غير كتونيك( (NKHS1؛
3.هيپوگليسمي (كاهش غير طبيعي سطح قندخون به علت مصرف زياد انسولين يا استفاده از داروهاي كاهنده قندخون)(1و6).
عوارض حاد ديابت. كتواسيدوز ديابتي(DKA) و وضعيت هيپراسمولار غيركتونيك (NKHS) عوارض حاد ديابت را تشكيل ميدهند. کتواسيدوز ديابتي عمدتا در افرادمبتلا به ديابت نوع يك مشاهده ميشود و وضعيت هيپراسمولار غير كتونيك درافراد مبتلا به ديابت نوع دوم رخ ميدهد. اين هر دو اختلال به طور كامل يا نسبی، با كمبود انسولين، كاهش حجم وتغيير وضعيت رواني بيمار همراهند. كتواسيدوز ديابتي و وضعيت هيپراسمولارغيركتونيك در امتداد روند افزايش قندخون،با يا بدون كتوز به وجود مي آيند. هر دو اختلال مذكور در صورتيكه به سرعت تشخيص داده و درمان نشوند،با عوارض بالقوه خطرناكي همراه خواهند بود(1).

كتواسيدوز ديابتي
كتواسيدوز ديابتي شايع ترين عارضه حاد تهديد كننده حيات در بيماري ديابت است. اين عارضه،اغلب در مبتلايان به ديابت نوع يك اتفاق مي افتد و علت آن كاهش انسولين در بيمار است. به دنبال كاهش انسولين و ناتواني سلولهاي بدن در استفاده از قندخون سلولهاي چربي بدن شكسته ميشوندو اين منجر به رها شدن كتون در خون ميگردد. افزايش كتون منجر به افزايش اسيديته خون ميشود، اين وضعيت تحت عنوان كتواسيدوز ديابتي خوانده ميشود(6و8).
كتواسيدوز ديابتي ممكن است اولين نشانه اي باشد كه منجر به تشخيص ديابت نوع يك ميگردد ولي غالبا اين اختلال در افراي كه ديابت از پيش تشخيص داده شده دارند رخ ميدهد. تهوع و استفراغ غالبا آشكار بوده و وجودآنها در يك فرد مبتلا به ديابت، لزوم بررسي كتواسيدوز ديابتي را گوشزد مينمايد. درد شكمي ممكن است چنان شديد باشد كه شبيه به پانكراتيت حاديا پارگي احشاء به نظربرسد. قند بالاي خون باعث ايجاد گلوكوزوري (وجود قند در ادرار)، كاهش حجم خون،افزايش ضربان قلب و احتمالا كاهش فشار خون ميشود. تنفس كوسمول (تنفس سريع و عميق براي جبران اسيدوز يا همان اسيدي شدن خون) و وجود بوي استون يا بوي شبيه ميوه در نفس بيمار نيز از علايم كتواسيدوز ديابتي هستند. بي حالی، ضعف، كاهش سطح هوشياري و حتي كما ممكن است رخ دهد. تورم(ادم) مغزي كه يكي از وخيم ترين عواض كتواسيدوز ديابتي است بيشتر در كودكان مشاهده ميشود. تورم مغزي در يك تا پنج درصد مبتلايان به كتواسيدوز ديابتي اتفاق مي افتد و به صورت مشخص شش تا ده ساعت پس از شروع درمان كتواسيدوز ديابتي شروع شده و اغلب متعاقب يك دروه بهبود باليني مشخص اتفاق مي افتد. كاهش هوشياري، ادم پاپي( ادم ديسك بينايي يا همان سر عصب بينايي)، اتساع مردمكها و نامساوي بودن مردمكهاي دو چشم، فشار خون بالا،براديكاردي(كاهش تعداد ضربان قلب) و آپنه(ايست تنفسي)، از جمله علايم تورم مغزي هستند(8و1).
در صورت عدم درمان سريع فرد مبتلا به كتواسيدوز ديابتي بيمار به سمت تغيير وضعيت ذهني يا كما و سرانجام مرگ سوق پيدا ميكند.
پاتوفيزيولوژي
كتواسيدوز ديابتي(DKA) در نتيجه كمبودانسولين همراه با افزايش هورمونهاي گلوكاگون، كاتكولامينها(آدرنالين و نورآدرنالين)،كورتيزول، و هورمون رشد بوجود مي آيد.در بروز كتواسيدوز ديابتي به ويژه كمبود انسولين و زيادي گلوكاگون قطعي است(1).
قند بالاي خون در كتواسيدوز ديابتي به علت افزايش توليد گلوكز كبدي و مختل شدن مصرف گلوكز در بدن به وجود مي ايد. كاهش نسبت انسولين به گلوكاگون سبب پيشبرد ساخت گلوكز و تشكيل اجسام كتوني در كبد ميگردد. كتوز در نتيجه افزايش قابل ملاحظه آزاد سازي اسيدهاي چرب آزاد از سلولهاي چربي و بنابراين تمايل به سنتز اجسام كتوني در كبد رخ ميدهد. كاهش ميزان انسولين همراه با افزايش هورمون هاي كاتكولامين و هورمون رشد منجر به ازاد شدن اسيدهاي چرب ازاد ميشود. در حالت طبيعي اين اسيدهاي چرب آزاد در كبد به تري گليسريدها يا ليپوپروتئين هاي با دانسيته بسيار كم(VLDL)1 تبديل ميشوند ولي در كتواسيدوز ديابتي افزايش گلوكاگون سبب تغيير سوخت و ساز كبدي در جهت تشكيل اجسام كتوني ميگردد. افزايش اسيدهاي چرب آزاد باعث افزايش توليد تري گليسريدو زياد شدن توليد كبدي ليپو پروتئين هاي با دانسيته بسيار كمVLDL ميشود. افزايش تري گليسريد خون ممكن است به قدري شديد باشد كه باعث بروز پانكراتيت گردد. در اكثر موارد، هنگامي كه سطح انسولين نسبتا ناكافي بوده و نياز به آن افزايش پيدا ميكند كتواسيدوز ديابتي شدت مي ‌يابد اين حالت به عنوان مثال، در صورت وجود يك بيماري ديگر همزمان اتفاق ميافتد. در کتواسیدوزدیابتی، جایگزینی حجم مایع به همراه پتاسیم (برای جلوگیری از هیپوکالمی حاصل از عمل انسولین) برای بهبودی ضروری است(5و1).
وضعيت هيپراسمولار غير كتوتيك
وضعيت هيپراسمولار غير كتوتيك (NKHS) بيش از همه در افراد مسن مبتلا به ديابت نوع دو ديده ميشود. دراين افراد به علت ناتواني، دسترسي به آب كم است و افزايش قندخون به همراه از دست دادن آب منجر به افزايش اسمولاليته خون ودر نتيجه وضعيتي تحت عنوان « وضعيت هيپراسمولار غير كتوتيك» ميگردد.اين وضعيت ميتواند منجر به اختلال هوشياري و كما شود وبدين جهت يك فوريت پزشكي است(8).
مهمترين ويژگيهاي آن عبارتند از: پرادراري، كاهش فشار خون وضعيتي، وانواعي از نشانه هاي عصبي كه شامل تغيير وضعيت ذهني، بي حالي، گيجي، تشنج، و احتمالا كما ميشوند.
پاتوفيزيولوژي
كمبود انسولين و ناكافي بودن مصرف مايعات، علل زمينه ساز وضعيت هيپراسمولار غير كتوتيك هستند. كمبود انسولين سبب افزايش توليد گلوكز توسط كبد و اختلال مصرف گلوكزدرعضلات اسكلتي ميشود قندخون بالا سبب دفع بيش از حد ادرار ميشود كه منجر به كاهش شديد حجم درون عروقي ميگردد و مصرف ناكافي مايعات اين كاهش حجم را تشديد ميكند. علت فقدان كتوز، در وضعيت هيپراسمولار غير كتوتيك به درستي مشخص نشده است. احتمالا كمبود انسولين نسبي بوده و نسبت به كتواسيدوز ديابتي شدت كمتري دارد. در بعضي از مطالعات مشاهده شده است كه سطح هورمون هاي تنظيم كننده متقابل (مانند گلوكاگن) واسيدهاي چرب آزاد در وضعيت هيپراسمولار غير كتوتيك كمتر از كتواسيدوز ديابتي است. همچنين احتمال ميرود كه كبد توانايي كمتري براي سنتز اجسام كتوني داشته و يا نسبت انسولين به گلوكاگون براي پيشبرد روند ايجاد كتون كافي نباشد(8).
هيپوگليسمي (قندخون پايين)
ديابت بيماري است كه در آن ، ميزان قندخون بالا مي‌رود و درمان آن، رساندن قند خون به حد طبيعي است. گاهي ممكن است اثر درمان دارويي خيلي زياد باشد و قندخون بيش از حد كاهش يابدكه اين حالت را هيپوگليسمي مي نامند. افت قندخون عارضهای خطرناك در درمان ديابت است. اين عارضه وقتي كه سطح قندخون بيش از حد طبيعي پايين بيايد بروز ميكند. وقتي افت قندخون خفيف باشد فرد ديابتي قادر به تشخيص و درمان آن است در موارد شديدتر ممكن است به طور ناگهاني ايجاد و منجر به ازدست دادن هوشياري يا تشنج شود. اين نوع از افتادن قندخون از اورژانسهاي پزشكي تلقي ميشود.