مطالعه و خوراک

جدول(4–2) نشان دهنده استفاده از سطوح مختلف باکتوسل در دورههای مختلف پرورش است، در دوره آغازین تیمار شاهد دارای بالاترین ميانگين خوراك مصرفي و تیمار 150 میلیگرم در کیلوگرم باکتوسل دارای کمترین میانگین خوراک مصرفی بودهاند. در دوره رشد تیمار شاهد دارای بالاترین ميانگين خوراك مصرفي و تیمار 150 میلیگرم در کیلوگرم باکتوسل دارای کمترین میانگین خوراک مصرفی بودهاند. در دوره پایانی تیمار شاهد دارای بالاترین ميانگين خوراك مصرفي و تیمار 300 میلیگرم در کیلوگرم باکتوسل دارای کمترین میانگین خوراک مصرفی بودهاند. در کل دوره پرورش تیمار شاهد دارای بالاترین ميانگين خوراك مصرفي و تیمار 150 میلیگرم در کیلوگرم باکتوسل دارای کمترین میانگین خوراک مصرفی بودهاند.
جدول 4–2– اثر سطوح مختلف باکتوسل بر میانگین خوراک مصرفی(گرم برای هر جوجه) در دوره‌های مختلف پرورش
تیمارها آغازین رشد پایانی کل دوره پرورش
شاهد 08/42±a 36/614 14/85±a 29/1559 54/158±a 26/2393 55/253±a 93/4566
150mg/kg باکتوسل 10/26±b 54/579 57/57±b 51/1495 33/110±ab 12/2315 20/139±b 18/4390
300 mg/kg باکتوسل 81/37±ab 89/598 85/57±ab 07/1518 14/114±b 30/2290 12/178±b 27/4407
SEM 17/8 71/15 71/27 91/34
حروف غیر مشابه در هر ستون نشان دهنده تفاوت معنیدار در سطح 05/0 درصد است.
جدول(4–3) نشان دهنده اثر متقابل اولئوبیوتیک و باکتوسل در دورههای مختلف پرورش است، در دوره آغازین تیمار شاهد دارای بالاترین ميانگين خوراك مصرفي و تیمار 300 میلیگرم در کیلوگرم اولئوبیوتیک+ 150 میلیگرم در کیلوگرم باکتوسل دارای کمترین میانگین خوراک مصرفی بودهاند. در دوره رشد تیمار شاهد دارای بالاترین ميانگين خوراك مصرفي و تیمار 300 میلیگرم در کیلوگرم اولئوبیوتیک+ 150 میلیگرم در کیلوگرم باکتوسل دارای کمترین میانگین خوراک مصرفی بودهاند. در دوره پایانی تیمار شاهد دارای بالاترین ميانگين خوراك مصرفي و تیمار 300 میلیگرم در کیلوگرم اولئوبیوتیک+ 300 میلیگرم در کیلوگرم باکتوسل دارای کمترین میانگین خوراک مصرفی بودهاند. در کل دوره پرورش تیمار شاهد دارای بالاترین ميانگين خوراك مصرفي و تیمار 300 میلیگرم در کیلوگرم اولئوبیوتیک+ 300 میلیگرم در کیلوگرم باکتوسل دارای کمترین میانگین خوراک مصرفی بودهاند. در مجموع بیشترین خوراک مصرفی در دورههای آغازین، رشد، پایانی و کل دوره پرورش مربوط به تیمار شاهد بود.
جدول 4–3– اثر متقابل اولئوبیوتیک و باکتوسل بر میانگین خوراک مصرفی(گرم برای هر جوجه) در دوره‌های مختلف پرورش
تیمارها آغازین رشد پایانی کل دوره پرورش
1تیمار 1 82/47±a 10/648 34/59±a 79/1611 67/197±a 90/2505 05/277±a 80/4765
تیمار 2 23/31±ab 37/615 18/91±a 47/1591 68/73±ab 17/2422 10/93±ab 01/4629
تیمار 3 10/10±bc 62/579 44/11±b 63/1474 04/54±cd 72/2251 37/40±de 97/4305
تیمار 4 19/15±bc 63/597 69/14±b 75/1483 73/79±bcd 84/2287 18/99±cde 23/4369
تیمار 5 47/30±ab 87/612 20/63±ab 93/1546 48/35±bcd 19/2291 60/81±cde 00/4451
تیمار 6 41/33±ab 97/622 76/46±ab 96/1539 75/37±ab 27/2415 92/72±b 29/4578
تیمار 7 35/14±c 62/560 08/53±b 36/1461 36/75±cd 79/2257 80/53±de 78/4279
تیمار 8 86/33±bc 37/580 61/67±ab 42/1541 95/132±abc 74/2399 95/135±bc 53/4521
تیمار 9 24/15±c 83/560 16/30±b 33/1467 76/51±d 45/2164 67/37±e 62/4192
SEM 16/14 21/27 00/48 47/60
حروف غیر مشابه در هر ستون نشان دهنده تفاوت معنیدار در سطح 05/0 درصد است.
1-تیمار 1: شاهد، تیمار 2: 150 mg/kg اولئوبیوتیک، تیمار 3: 300 mg/kg اولئوبیوتیک، تیمار 4: 150 mg/kg باکتوسل، تیمار 5: 300 mg/kg باکتوسل، تیمار 6: 150 mg/kg اولئوبیوتیک+300 mg/kg باکتوسل، تیمار 7: 300 mg/kg اولئوبیوتیک+150 mg/kg باکتوسل، تیمار 8: 150 mg/kg اولئوبیوتیک+150 mg/kg باکتوسل، تیمار 9: 300 mg/kg اولئوبیوتیک+300 mg/kg باکتوسل
4-1-2- افزایش وزن
جداول(4–4)، (4–5) و (4–6) ميانگين افزایش وزن تيمارها را به صورت دوره‌ای نشان ميدهد. براساس نتايج بدست آمده از اين مطالعه، در دورههای پرورش میانگین افزایش وزن در بین تیمارهای آزمایشی دارای اختلاف آماری معنی داری بود (05/0P<).