مقاله رایگان درمورد اشاعه فحشا و مفهوم

اشاعه فحشاء(انتشار بي بند و باري اخلاقي):
مفهوم اشاعه فحشاء:
مقصود از اشاعه انتشار است، اگر چه به قصد ترويج و تبليغ انجام نگيرد.
فخر رازي در اين باره مي‌نويسد: « معناي اشاعه انتشار است. گاهي گفته مي‌شود. در اين زمين سهم شايع وجود دارد (در صورتي كه در همه اجزاي زمين شراكت حاصل بوده و سهم شركا جداگانه و منفصل نباشد) نيز گفته مي‌شود شاع الحديث و اين در هنگامي است كه سخني در بين مردم منتشر و ظاهر گردد.»
ابن منظور در تعريف فحشاء مي نويسد:
فحشاء به معناي گفتار و رفتار ناپسند و قبيح است…. و در احاديث بسيار ديده مي شود که لفظ فاحشه به کار رفته است و منظور از آن، گناه و معصيتي است که زشتي و قبحش بسيار است.
ابن کثير مي گويد: در بسياري از موارد فاحشه به معناي عمل منافي عفت (زنا) استعمال مي شود .
در تعريف كلمه فحشاء آمده است:
ريشه اساسي اين كلمه، زشتي آشكار است و فرق اين ماده با كلمات قبح، هجن، سوء، كرامت، فضح، ضر و فساد در اين است كه قبح در برابر حسن است، ولي با اين قيد كه در ظاهر باشد، ‌اعم از اين كه در گفتار باشد يا رفتار و هجن و قبح و ناپسندي در (قالب) عيب است نه به طور مطلق.
فساد، ‌اختلال در عمل يا رأي (انديشه) و در برابر صلاح مي‌باشد. فضح، برملا شدن بدي و ظهور و اشتهار آن را گويند. كراهت، در قبال حب، به معني چيزي است كه مطلوب نيست. آشكار سازي گفتار بد، ابراز بخل و خست ، تعدي از حق در مقام رفتار وعمل – كه در كلمات لغويين ذكر گرديده – همگي از مصاديق ريشه و اساسي است كه ذكر شد و عصيان اگر آشكار و شديد باشد فاحشه و فحشاء خوانده مي‌شود. (منظور از آشكار بودن، آن است كه قبح عمل في نفسه معلوم و نزد عرف و شرع روشن باشد. اگر چه عمل پنهان و در باطن است.
بدي، منكر، بغي، ظلم، زنا، گناه و… همگي از مصاديق فحشاء و فاحشه مي‌باشند. ولي معادل دقيق آن نيستند .
ادله حرمت اشاعه فحشاء:
قرآن:
در اين آيه شريفه خداوند متعال مي فرمايد:
« ان‌الذين يحبون ان تشيع الفاحشه في الذين آمنوا لهم عذاب اليم في الدنيا و الآخره و الله يعلم و انتم لاتعلمون»
کساني که دوست دارند زشتيها در ميان مردم با ايمان شيوع يابد، عذاب دردناکي براي آنان در دنيا و آخرت است؛ و خداوند مي داند و شما نمي دانيد.
در اين آيه شريفه صريحاً اشاعه فحشاء ناروا دانسته شده و به مرتکبين آن وعده عذاب دردناک داده شده است و اين مطلب براي اثبات حرمت اشاعه فحشاء کافي است.
علامه طباطبايي(ره) نيز در تفسير آيه مذكور مي‌نويسد:
« مقصود از فاحشه مطلق فحشاست، زيرا زنا، قذف و امثال آن و دوست داشتن اين كه فحشاء و قذف در بيان مؤمنان شيوع يابد، خود مستوجب عذاب اليم در دنيا و آ‌خرت براي دوست دارنده است.»
نكته قابل توجه اين است كه آن چه به حسب ظاهر در آيه مورد نهي قرار گرفته است. علاقه و تمايل به اشاعه فحشاء است. در حالي كه صرف علاقه و تمايل داشتن، ‌مادام كه به اقدام عملي در اين جهت نينجامد، نبايد مستوجب عقاب شمرده شود. در هر صورت اين عنوان بر انتشار اخبار خلاف عفت و اخلاق، منطبق است.
پس اگر ثابت شد كه اشاعه ممنوع است، چاپ، انتشار عكس‌ها و مطالب مستهجن و ضد اخلاقي و نيز نمايش دادن فيلم‌ها و نمايشنامه‌هاي خلاف عفت و اخلاق عمومي، اگر چه به منظور نشان دادن نتيجه سوء اين اعمال و در راستاي بيدار ساختن و توجه دادن نسل جوان صورت گيرد نيز به حکم اولي حرام خواهد بود.
حرمت تشبيب بالمرئه الاجنبيه (اظهار عشق به زن نامحرم):