دانلود پایان نامه
نقشه شماره 7 نشان میدهد که لکههای داغ در قسمتهای درونی شهر گسترده و بخش بزرگی از نقاط شهر را به خود اختصاص داده است و از سوی دیگه لکههای سرد در حاشیههای شهر پراکنده شدهاند که بیانگر تراکم فضایی کمتر این کاربری در این بخش از شهر است. نقشه شماره(4-8) تغییرات لکههای داغ برای کاربری شهری را در طی سال 1392-1377 نشان میدهد.
منبع: یافتههای تحقیق
منبع: یافتههای تحقیق
با بررسی مشاهده میشود که با توجه به خوشه بندی Hot – spot در سال 1377، شهر هادیشهر دارای یک خوشه تراکمی در سه محله است که شامل محله(1،2،3) میشود امّا در سال 1392خوشههای تراکمی شهر از نظر تراکم کاربری شهری افزایش مییابد و به دو خوشه در 6 محله (1،2،3،4،5،6 ) افزایش مییابد. به طوری که میتوان گفت مساحت کاربری شهری که لکه داغ برای آن شکل گرفته در سال 1377 معادل 1694961 متر بوده که در سال 1392 به 4014865 متر افزایش یافته است. این نشان از افزایش لکههای داغ یا همان افزایش تراکم فضایی کاربری شهری نسبت به سایر کاربری ها بوده است.
جهت آگاهی از وجود خود همبستگی فضایی و نوع الگوی توسعه فیزیکی شهر هادیشهر براساس شاخص کاربری شهری از آماره موران استفاده میشود. این ابزار دو نوع خروجی به صورت عددی و گرافیکی نشان میدهد که الگوی پراکنش این عوارض با در نظر گرفتن مقادیر خصیصه مورد مطالعه از الگوی خوشهای یا پراکنده برخوردار است.
جدول شماره 4-4- خروجی عددی تحلیل خود همبستگی فضایی با توجه به کاربری شهری در سال 1377 شهرهادیشهر
جدول شماره 4-4- خروجی عددی تحلیل خود همبستگی فضایی با توجه به کاربری شهری در سال 1377 شهرهادیشهر
منبع: یافتههای تحقیق
منبع: یافتههای تحقیق
جدول شماره 4-5- خروجی عددی تحلیل خود همبستگی فضایی با توجه به کاربری شهری در سال 1392 شهرهادیشهر
جدول شماره 4-5- خروجی عددی تحلیل خود همبستگی فضایی با توجه به کاربری شهری در سال 1392 شهرهادیشهر
منبع: یافتههای تحقیق
منبع: یافتههای تحقیق
به طور کلی اگر مقدار شاخص موران نزدیک به عدد مثبت یک (1+) باشد دادهها دارای خود همبستگی فضایی و دارای الگوی خوشهای بوده و اگر مقدار شاخص موران نزدیک به عدد منفی یک (1- ) باشد، آنگاه دادهها از هم گسسته و پراکنده میباشند و اگر به صفر نزدیکتر باشد بیانگر الگوی تصادفی میباشند. به عبارتی دیگر اگر مقدار شاخص موران از صفر بزرگتر باشد، دادهها نوعی خوشه بندی فضایی را نشان میدهند و اگر مقدار شاخص کمتر از صفر باشد عوارض مورد مطالعه ما دارای الگوی پراکنده میباشند. با توجه به خروجی عددی، مقدار شاخص موران در سال 1377 برابر -0.026187 میباشد و از آنجا که مقدار آن منفی و همچنین با استناد به پایین بودن امتیاز استاندارد Z، و بالا بودن مقدار valuel P- میتوان به این مسئله پی برد که خود همبستگی فضایی بین دادهها وجود ندارد و الگوی توزیع آنها تصادفی است و در محدوده اطمینان قرار نمیگیرد و در سال 1392 مقدار شاخص موران به (0.000241) ) میرسد و با اینکه مقدار شاخص موران در این سال از نمره منفی به سمت مثبت (0.000241 )حرکت کرده است اما الگوی گسترش همچنان تصادفی است.
شکل شماره 4-3- نمایش گرافیکی نتایج تحلیل خود همبستگی فضایی کاربری شهری در سال 1377 شهر هادیشهر
شکل شماره 4-3- نمایش گرافیکی نتایج تحلیل خود همبستگی فضایی کاربری شهری در سال 1377 شهر هادیشهر
منبع: یافتههای تحقیق
منبع: یافتههای تحقیق
شکل شماره 4-4- نمایش گرافیکی نتایج تحلیل خود همبستگی فضایی کاربری شهری در سال 1392 شهر هادیشهر