پایان تلخ یک افسانه؛ روایت مرگ میتسوبیشی لنسر اوولوشن

همه چیز با ضربه سهمگین پتک هیدرولیک بر سر میتسوبیشی اوولوشن شروع شد، مثل این بود که دستگاه پرس خیلی با احترام پشت درب وایس تاده و بر اون می کوبد، میتسوبیشی لنسر اوولوشن درب رو به روی اون باز می کنه. «ببخشین، فرشته مرگ هستم، میتونم بیام تو؟»

همزمان با اعمال فشار، شیشه ها ویرون شدن، تیکه های ریز ریز شده شون به دور و بر پرتاب شد، سقف به سمت پایین جمع شد، اسپویلر با درب صندوق یکی شد؛ مثل زوجی عاشق که تا دم مرگ همدیگه رو تنها نگذاشته ان، آینه سمت راننده به سمت زمین خم شد، گلگیرها از فرط فشار، همه درد و غم خود رو بیرون ریخته و زیر بار مسئولیت شونِه خم کردن…

در آخر از خودروی نامبرده چیزی جز یه تیکه آهن پاره به وزن ۱۶۱۰ کیلوگرم باقی نمونه؛ چیزی مثل سیب زمینی چیپس شده!

خودروی بخت برگشته مورد نظر یه میتسوبیشی لنسر اوولوشن ۲۰۱۵ فاینال ادیشن، مجهز به موتور ۲ لیتری توربوشارژ ۴ سیلندر با قدرت ۲۰۳ اسب بخار و گشتاور ۴۱۳ نیوتن متر، ترمزهای برمبو و با بیشترین حد سرعت ۲۳۵ کیلومتر بر ساعت بود.

تنها چند روز قبل از مرگش، بنده آخرین فردی بودم که پشت فرمون اون نشستم…

حدود ۱۵سال پس از اولین معرفی به عنوان یه خودروی رالی، لنسر اوولوشن جایگاه خود رو در اذهان مردم پیدا کرده.

در نظر خیلیا، این تنها یه خودرو نیس، بلکه یه اسباب بازی مثل خودروست. لنسر اوولوشن اتومبیلیه که از اینترکولرهای بهتر به همراه اسپویلر بزرگتر استفاده میکرد و در خیلی از فیلما و بازیای ویدیویی ازش استفاده شده.

به اون نگاه کنین، شاید بشه گذشته پر ابهت اونو از روی ظاهرش حدس زد اما میشه به آینده اون بین عبور پرشتاب از لاین سرعت، با شعله های بیرون زده از سر اگزوزهای تیتانیومی و موسیقی رپی که از ساب ووفر اون به بیرون منتشر می شه، فهمید.

خودروی مورد نظر ما یه میتسوبیشی لنسر اوولوشن به رنگ سفید صدفیه که مثلا پیش تولیدی واسه سه سال در شرکت میتسوبیشی آمریکای شمالی نگهداری شده و باید به خاطر نبود رعایت قوانین دولتی، سرش بالای دار بره…چه مصیبتی!!

همه چیز دست به دست هم داده تا من آخرین کسی باشم که سوار بر لنسر اوولوشن صدفی می شه اما باید خودمو تا آخر هفته به ۴۸۰۰ کیلومتر اون طرف تر در کالیفرنیا میرساندم اونم با یه لنسر اوولوشن متفاوت؛ یه GSR 2012 تقریبا مشکی رنگ، مجهز به موتور توربوشارژ ۴ سیلندر دو لیتری با قدرت ۴۵۰ اسب بخار، گشتاور ۶۱۰ نیوتن متر و بیشترین حد سرعت… (خدا دونه)

تقریبا هر بخش از اجزای این خودرو به وسیله شرکتای ثانویه دستکاری شده بود؛ موتور، بدنه، توربوشارژر، اینترکولر و چیزای دیگه ای به جز اینا.

باید خودمو سوار بر این لنسر اوولوشن مشکی رنگ، تا قبل از مرگ دوست عزیزم (لنسر اوولوشن سفید صدفی) به کالیفرنیا می رساندنم تا در اونجا آخرین کسی باشم که بر بالینش حضور پیدا میکنه.

بهتره بدونین ۱۰ نسل از اوولوشن تا الان خلق شده که هر کدوم با اعداد رومی نام گذاری شدن. در سال ۱۹۹۲ میلادی اولین اوولوشن با بدنه اختصاصی لنسر و ساختار میتسوبیشی گالانت VR4، مجهز به سیستم چهار چرخ محرک و پیشرانه ۲ لیتری توربوشارژ ۲۴۷ اسب بخاری، روونه بازار شد. صفر تا ۹۶ کیلومتربرساعت اون برابر کمی بیشتر از ۶ ثانیه بود.

وقتی از رئیس بخش مهندسی میتسوبیشی پرسیدم که لنسر اوولوشن یه خودروی رالی با توانایی رانده شدن در خیابونه یا برعکس؟ جواب ساده ای داد: «هر دو!»

درزمان راه ۴۸۰۰ کیلومتری، فقط با یه لنسر اوولوشن مواجه شدم که این نشونه خاص و کم پیدا بودن اون در آمریکا س؛ البته گران بودن قطعات یدکی اوولوشن هم در کم پیدا بودن و کمتر دیده شدن اون در جاده های آمریکای شمالی بی تاثیر نیس.

وقتی به ویرجینیا رسیدم، پشتم عرق کرده بود و تا حدی خسته بودم. خودروی مشکی رنگ رو در میان خیلی از همنوعانش رها کردم تا همراه اونا دمی خوش بگذراند و با ایشون از مشترکات شون حرف بزنه.

اون روز سالگرد جلسه صاحبان میتسوبیشی در آمریکا بود و من موفق شده بودم به موقع بر سر قرار حاضر شوم. ورژنای مختلفی از اوولوشنا مثل مدلای نید فور اسپید، فست ان فوریس و چیزای دیگه ای به جز اینا در میان اونا دیده می شد.

بلاخره به دیدار معشوق شتافته و لنسر اوولوشن سفید صدفی ۲۰۱۵ محکوم به اعدام رو ملاقات نمودم. خودرویی با قیمت پایه ۳۵ هزار دلار.

اوولوشن در سال ۲۰۱۵ رونمایی شد. آخرین نمونه اون (۱۶۰۰ ُ مین دستگاه) به قیمت ۷۶ هزار و ۴۰۰ دلار فروخته شد، چیزی حدود دو برابر قیمت.

اوولوشن هر کاری رو با سرعت انجام میده، حتی روند کهنه و بی اعتبار شدن. درزمان ۱۲ سال زندگی در آمریکا، اوولوشن تبدیل به یه نمونه کم طرفدار شده و تقریبا مرده هستش.

همونطور که یه محکوم به اعدام واسه آخرین وعده غذایی هر چیزی که دلش بخواد رو می تونه سفارش دهد، من هم عزمشونو جزم کردن تا واسه وعده آخر، اوولوشن رو با خود به جایی ببرم که واسه اون ساخته شده؛ جایی در بیابان…

من دوناتای بزرگی در بیابان با این خودرو ساختم و ساعتا به رانندگی با لنسر مشغول شدم.

هندلینگ خودرو هم روی آسفالت و هم روی جاده خاکی به طور کامل مناسب و فوق العاده به نظر می رسید که اونو مدیون دیفرانسیل مرکزی سه حالته فعال خوده.

سامانه کنترل پایداری خودرو با وجود سیستم «ابر کنترل چرخا» که ترمزگیری رو به سیستم کنترل انحراف فعال خودرو اضافه می کنه، عالی عمل می کرد و اجازه نمی داد خودرو به کنارها منحرف شه. البته در صورت خاموش کردن سامانه کنترل پایداری قضیه کمی متفاوت می شد.

شماره تولید ۰۰۰۰ حکایت از پیش تولید بودن این خودرو داره، اینجور خودروهایی معمولا به عنوان نمونه های تست خط تولید و واسه انجام آزمایشات استاندارد و ….استفاده میشن و مجوزای لازم واسه فروش و عرضه در بازار رو ندارن. سرنوشت پایانی اینجور خودروهایی طبق قوانین آمریکا مواجه شدن با دستگاه پرس و کوره ذوب فلزاته.

رانندگی با این خودرو همون چیزایی که از یه اوولوشن انتظار میره رو ارائه داد: لذت هیجان انگیز و تا حدی آمیخته با خشونت. اونو طوری می راندم که انگار خودروی سرقتی بود… انگار فردایی نبود…

فرهنگ اوولوشن نیاز به مدل جدید نداره تا قشنگتر و لایق شناخته شه. ممکنه صدای غرش اونا در خیابون روزبه روز کمتر شنیده شه اما روح والای اوولوشن الهام بخش بقیه میشه تا خودروهایی سرحال بسازن…

میتسوبیشی که حالا جزئی از هولدینگ رنو نیسان شناخته می شه، نمی خواد تا تولید لنسر رو ادامه بده. این خودرو افسانه ای که روزگاری دل هر عاشق سرعتی رو می ربود حالا نه فقط در خیلی از بازارای جهان ارج و قرب خود رو از دست داده، بلکه حتی در نمونه های ساده و پایه هم از اقبال چندانی بهره مند نیس و میره که مانند مدلایی مانند گالانت، به دست فراموشی سپرده شه. پایان تراژدیکی که دست کمی از له شدن یه اولوشن قشنگتر زیر پرس خشن و بی رحم نداره.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *