پایان نامه ارشد رایگان با موضوع نقص بینایی و قانون مدنی


Widget not in any sidebars
زبان مورد استعمال موصی نیز، اعم از این که محلی یا خارجی باشد صدمه ای به اعتبار وصیتنامه نمی رساند برای نوع زبان وصیتنامه، نمی توان اهمیتی قائل شد.
وصیتنامه ممکن است روی یک برگ، یا چند صفحه ی جداگانه تنظیم شود یا ممکن است در یک یا چند نسخه تنظیم شود در صورتی که تمام نسخ را موصی تحریر کرده باشد و شخص ثالثی در تنظیم آن دخالت نکند، هر نسخه دارای اعتبار وصیتنامه ی خودنوشت است هرچند که فقط به صورت کپی نسخه ی اصلی باشد.
3-1-2-3-دخالت دیگری در تنظیم وصیتنامه خودنوشت:
دخالت شخص خارجی در تنظیم وصیت ممکن است این فکر را ایجاد کند که وصیت نتیجه ی اراده ی شخص موصی نیست و نام برده، تحت تاثیر دیگری، مبادرت به تنظیم وصیت کرده است بنابراین هرگونه مداخله موجب بطلان وصیتنامه می شود.
اما اگر موصی، به سبب ضعف شدید یا رعشه یا نقص بینایی، نتواند وصیت را بدون کمک بنویسد، و دیگری با هدایت دست او،‌به تحریر وصیتنامه کمک کند اگر اثبات شود که عمل آن شخص، فقط به عنوان کمک مادی بوده است، نباید پذیرفت که وصیتنامه به خط موصی نیست، ولی اگر وضع مزاجی، و یا روانی موصی، چنان باشد که نتواند ارزش عملی را که انجام می دهد، درک کند، و تنها ابزاری برای تحریر وصیت باشد، وصیتنامه را نمی توان در اصطلاح قانون امور حسبی، خودنوشت نامید.
مداخله ی شخص ثالث، در صورتی موجب بطلان وصیت است که با اطلاع موصی و همزمان با انشاء‌وصیت باشد. اگر بعد از تنظیم وصیتنامه، دیگری عبارت وصیتنامه را تغییر دهد، هرچند که موصی نیز از آن آگاه باشد موجب بطلان وصیت نمی شود مگر این که معلوم شود که موصی قصد رجوع از وصیت را داشته است.
3-1-2-4- تاریخ در وصیتنامه خودنوشت:
1. تاریخ وصیتنامه، بهترین وسیله برای تشخیص این مساله است که آیا موصی در هنگام بیان آخرین اراده ی خود اهلیت لازم را برای انشاء وصیت داشته است یا خیر؟
2. در صورت تعدد وصایا و عدم امکان اجرای تمام آن ها، بوسیله ی تاریخ، آخرین وصیت را می توان تشخیص داد این تشخیص، کمال ضروری و اهمیت را دارد، زیرا در بحث رجوع از وصیت می دانیم که اگر جمع بین وصایا، امکان نداشته باشد، وصیتی که از حیث تاریخ انشاء‌موخر بر دیگران است وصایای پیش از خود را نسخ می کند (ماده 839 قانون مدنی)
به هر حال فقدان تاریخ، موجب بی اعتباری وصیتنامه است و این نقص را نمی توان با استفاده از دلایل خارجی جبران کرد. اگر وصیتنامه ای تاریخ نباشد هرچند که اوضاع و احوال قضیه و سایر مدارک بتوان ‌روز تنظیم را تشخیص داد در دادگاه قابل پذیرش نیست ولی در صورتی که پاکت محتوی وصیت نامه دارای تاریخ باشد و معلوم شود که پاکت، جزء وصیتنامه است گفته شده است که باید وصیت را کامل فرض کرد زیرا در دید عرف، پاکت نیز بخشی از وصیتنامه محسوب است.
وصیتنامه نباید بیش از یک تاریخ داشته باشد ولی موصی می تواند برای آن که وصیت فسخ شده محسوب نشود، به روی تاریخ اصلی قلم بکشد و تاریخ مجردی برای وصیتنامه بگذارد همچنین اگر وصیتنامه دارای دو تاریخ مغایر باشد در صورتی که اثبات شود در تحریر یکی از آن دو موصی اشتباه کرده بوده است، قبول وصیت مانعی ندارد.
3-1-2-5- امضای وصیتنامه خودنوشت:
امضای موصی، مهم ترین و اساسی ترین عنصر وصیتنامه ی خودنوشت است.
فقدان امضاء نه تنها موجب بی اعتباری وصیتنامه می شود که صرف نظر از شرایط ماده 278 امور حسبی، این سند امضاء‌را از لحاظ ماهوی نیوز، نباید وصیتنامه شمرد.
3-3- وصیت نامه ی رسمی
وصیتنامه ی رسمی از بسیاری جهات، بر وصیتنامه ی خودنوشت، برتری دارد زیرا کسانی که قادر به نوشتن نیستند. یا سواد ندارند نیز می توانند از این نوع استفاده کنند. گاه مجروح یا ناتوان، توان تنظیم وصیتنامه ی خودنوشت را ندارند، ولی در وصیتنامه ی رسمی، احتیاجی به قدرت تحریر ندارد.
تشریفات مربوط به تنظیم وصیتنامه نیز، با آن که انشاء‌ وصیت را تا اندازه ای دشوار می سازد منافع زیادی را دربر دارد:
1. با ثبت وصیتنامه در دفتر اسناد رسمی و امکان گرفتن رونوشت از آن، خطر مفقود شدن وصیت نامه به کلی از بین می رود.
2. پس از تنظیم وصیتنامه، موصی اطمینان دارد که حوادث ناگهانی یا سوء نیت وارثان، نخواهد توانست از اجرای اراده ی او جلوگیری کند.
3. شخص مورد علاقه ی موصی، بعد از ارائه ی وصیتنامه، از اقامه ی دلایل اثبات اصالت سند معاف است و کوتاهی او در ارسال آن به دادگاه نیز در اعتبار وصیتنامه خللی وارد نمی آورد.
4. وصیتنامه ی رسمی پس از فوت موصی در غالب موارد بدون مراجعه ی به محاکم اجرا می شود و موصی له می تواند فورا از مزایای وصیتنامه استفاده کند.
لازم به ذکر است که چون بیشتر مردم مایلند که وصیت آن ها پنهان بماند تا کدورتی در خانواده ایجاد نشود و مورد بازخواست خانواده ی خود قرار نگیرند و از سوی دیگر تنظیم سند رسمی، مستلزم مخارج و تشریفات زیادی است وصیتنامه ی رسمی، چندان مورد توجه نیست.
3-4- وصیتنامه ی سری
این نوع وصیتنامه، در قانون امور حسبی تعریف نشده است ولی از جمع مواد 279 و 280 قانون امور حسبی، در تعریف این وصیتنامه می توان گفت: (وصیتی ست که توسط موصی، امضاء و لاک و مهر شده و در اداره ی ثبت محل اقامت او یا محل دیگری که در آیین نامه وزارت دادگستری معین شده است امانت گذارده شده است).