پایان نامه درمورد ساختار عاملی و تحلیل عاملی

روش کوارتیماکس در ایجاد یک ساختار عاملی ساده تر موفق نمیباشد مشکل این روش در آن است که سعی در بدست آوردت یک عامل عمومی در فرایند چرخش دارد در حالیکه هدف اصلی چرخش ماتریس عاملی، دستیابی به یک عامل عمومی وسیع نمیباشد.
در مقابل روش واریماکس به دنبال مختصر کردن و ساده سازی ستونهای ماتریس عاملی است. هرچند که محاسبات جبری برای روش کوارتیماکس ساده تر از روش واریماکس میباشد اما واریماکس جداسازی عاملها را به طور شفافتر و واضحتر نشان میدهد.
به هر حال روش واریماکس استفاده وسیعتری در بین محققان دارد. 
معیارهای استخراج تعداد عاملها
به طور کلی به تعداد متغیرهایی که به تحلیل وارد میشوند میتوان عامل استخراج کرد؛ اما عاملهای آخری سهم بسیار کمتری در تبیین موضوع خواهند داشت.
اگرچه مبنای کمی دقیقی برای تصمیم گیری در مورد تعداد عاملهای استخراجی ارائه نشده است اما ضوابطی وجود دارد که از آن‏ها در تصمیم گیری برای تعیین تعداد عاملهای استخراجی استفاده میشود که این معیارها به شرح زیر هستند:
معیار مقدار ویژه
این معیار ساده ترین روش برای تعیین تعداد عاملهاست. در تحلیل مولفههای اصلی تنها عاملهایی که مقدار ویژه آن‏ها بیشتر از یک باشد به عنوان عاملهای معنیدار در نظر گرفته میشوند و کلیه عاملهایی که مقدار ویژه آن‏ها کمتر از یک است از تحلیل کنار گذاشته میشوند.
بسیاری از محققان از جمله کیسر ،مقدار ویژه 1 را مبنای تعیین تعداد عاملها قرار میدهند اما زمانی که تحلیل عاملی مشترک به عنوان مدل تحلیل انتخاب میگردد معیار مقدار ویژه 1 باید قدری تعدیل شود.
رهیافت مقدار ویژه زمانی که تعداد متغیرها بین 20 تا 50 باشد قابل اعتماد به نظر میرسدو اگر تعداد متغیرها کمتر از 20 باشد ممکن است به دلیل کوچک بودن مقدار ویژه حتی یک عامل را هم نتوان استخراج کرد، در صورتی که تعداد متغیرها بالای 50 باشد، عوامل زیادی استخراج میشوند که غیر معمول است.
معیار مقدار پیش بین
در این روش محقق از قبل تعداد عاملها را مشخص میکند.
معیار درصد واریانس
معیار درصد واریانس تبیین شده توسط عاملها نیز ضابطه دیگری برای تعیین تعداد عاملهاست. در این روش درصد تجمعی واریانس مبنای تصمیمگیری است. فرآیند استخراج عوامل تا زمانی ادامه مییابد که این عامل ها بتوانند حداقل 95 درصد واریانس دادهها را تبیین کنند.
معیار تعیین سطح معنی داری بارهای عاملی
برای تفسیر عاملها باید مشخص شود که کدامیک از بارهای عاملی باید به عنوان مقادیر معنی دار لحاظ گردند برای اتخاذ این تصمیم به اینصورت عمل میکنیم :
هرچه میزان بار عاملی بیشتر باشد سطح معنی داری آن‏ها در تفسیر ماتریس عاملی افزایش مییابد. استفاده از این معیار زمانی مناسب است که تعداد نمونه ها بیش از 50 مورد باشد.
بارهای عاملی که بزرگتر از +-0.3 باشند معنی دار
بارهای عاملی که بزرگتر از +-0.4 باشند دارای سطح معنی داری بالا و
بارهای عاملی که بزرگتر از +-0.5 باشند بسیار معنی دار تلقی میشوند.