پایان نامه رایگان درباره تولید ناخالص داخلی و قراردادهای خدماتی

دوره زمانی
سرمایه‌گذاری در نفت و گاز (درصد) (به نرخ ثابت سال 61)
درآمد نفتی
(درصد)
رشد اقتصادی
(درصد)
67-1385
5/11-
5/3-
4/0+
77-1368
1/16+
2/3+
8/4+
بنابراین می‌توان گفت این‌گونه بیان کرد که افزایش سرمایه‌گذاری در نفت و گاز مترادف است با افزایش درآمدهای نفتی (با ثابت بودن سایر شرایط مانند قیمت جهانی نفت) و درنهایت افزایش رشد اقتصادی، لذا به نظر می‌رسد به‌منظور تداوم رشد اقتصادی در سال‌های آینده باید به سرمایه‌گذاران در صنعت نفت و گاز ایران توجه بیشتری نمود. از طرفی بر اساس اظهارنظر کارشناسان در صورت عدم سرمایه‌گذاری کافی در میدان‌ها فعال کشور سالانه 200 تا250 هزار بشکه از ظرفیت تولید کاسته می‌شود.
درمجموع می‌توان نتیجه گرفت که کشور حداقل در کوتاه‌مدت (10 سال آینده)، وابستگی زیادی به درآمدهای نفتی جهت رفع نیازهای مالی، سرمایه‌گذاری در صنعت نفت و گاز جهت افزایش تولید و صادرات نفت و گاز اجتناب‌پذیر است.
وضعیت سرمایه‌گذاری در صنایع نفت، گاز و پتروشیمی کشور همان‌طور که پیش‌ازاین عنوان گردید، سرمایه‌گذاری یکی از ارکان رشد و توسعه هر کشور است، به‌نحوی‌که کشورهای مختلف جهان، جهت رفع کمبودهای مالی طرح‌های سرمایه‌گذاری به راه‌های مختلف متوسل می‌شوند. روند تشکیل سرمایه در کشورمان طی دهه گذشته از وضعیت مطلوبی برخوردار نبوده است. نسبت سرمایه‌گذاری به تولید ناخالص داخلی که یکی از شاخص‌های مهم ارزیابی وضعیت سرمایه‌گذاری می‌باشد، طی دوره (67-1350)، سالیانه به 19% کاهش‌یافته است.
شاخص یادشده در طول برنامه اول و دوم توسعه به ترتیب 19 و 4/19 درصد بوده است. بر اساس پیش‌بینی‌ها، نسبت سرمایه‌گذاری به تولید ناخالص داخلی درکشورهای درحالی‌که توسعه از حدود 25 درصد در سال‌های (95-1986) به 27 درصد، طی سال‌های (2005-1996) میلادی، افزایش خواهد یافت که بیشترین نسبت سرمایه‌گذاری به تولید ناخالص داخلی طی سال‌های اخیر، مربوط به کشورهای شرق آسیا با میانگین 35 درصد می‌باشد.
همان‌گونه که ملاحظه گردید وضعیت سرمایه‌گذاری نسبت به تولید ناخالص داخلی در ایران طی سال‌های گذشته حدود 10 درصد کمتر از میانگین آن برای کشورهای درحالی‌که توسعه بوده است. از طرفی باید این نکته را در نظر داشته باشیم که رشد اقتصادی و سرمایه‌گذاری به شکل قابل‌توجهی وابسته به درآمدهای نفتی است، به‌طوری‌که قریب به 50-40 در صد از درآمدهای دولت و 80 درصد درآمدهای ارزی کشور از محل درآمدهای نفتی حاصل می‌شود. بدین ترتیب اهمیت سرمایه‌گذاری در بخش نفت، گاز و پتروشیمی جمهوری اسلامی ایران، بیشتر نمایان می‌گردد.
یکی از ویژگی‌های مهم طرح‌های نفت و گاز در کلیه نقاط جهان، سرمایه‌بر بودن آن‌ها می‌باشد. تا قبل از دهه 70 میلادی تأمین مالی جهت توسعه نفت و گاز بسیاری از کشورها توسط شرکت‌های بین‌المللی نفت و یا قرض گرفتن از بانک‌های تجارتی میسر می‌گردید. پس از ملی شدن صنایع نفت و گاز بیشتر کشورهای تولیدکننده، در دهه 70 میلادی، دولت‌ها نقش بزرگی در تأمین وجوه موردنیاز این صنعت ایفاء نمودند؛ اما شرکت‌های بزرگ بین‌المللی نفت همچنان در این کشورها باقی ماندند و با انعقاد قراردادهای گوناگون مشارکت یا قراردادهای خدماتی با شرکت ملی، فصل جدیدی در نحوه ترتیبات نفتی جهان گشودند.
طی دهه 80 میلادی میزان سرمایه‌گذاری در صنعت نفت و گاز جهان حدود یک تریلیون دلار بوده است (به‌طور متوسط 100 میلیارد دلار در سال) و پیش‌بینی می‌شود این رقم در دهه‌های آینده افزایش یابد، چراکه خصوصی شدن شرکت‌های نفت و گاز و کاهش سطح مالکیت دولت‌ها در صنعت نفت، فرصت‌های بی‌سابقه‌ای را درزمینهٔ فعالیت‌های سرمایه‌گذاری به وجود آورده است که شاهد آن ادغام شرکت‌های بزرگ نفتی و ایجاد شرکت‌های چندملیتی می‌باشد.
در حال حاضر نفت و گاز در میدان منابع مختلف انرژی، سهم عمده‌ای در تولید و مصرف انرژی نفت به 92 تا 96 میلیون بشکه در روز خواهد رسید. حال‌آنکه میزان مصرف نفت جهان در سال 1996 حدود 7/71 میلیون بشکه در روز بوده است؛ بدین ترتیب میزان رشد تقاضای نفت جهان تا سال 2010 حدود 32 تا38 درصد تخمین زده‌شده است که سهم عمده آن مربوط به کشورهای آسیای شرقی (بخصوص هندو چین) خواهد بود.