پایان نامه رایگان درمورد مواد مخدر و ارتباطات

پرواز حالتي است عالي كه رابطه شخص با حقيقت و دنياي حقيقي هرگز قطع نمي‌شود. اما سفر حالتي است كه فرد خود را به طور طبيعي به جاي ديگري احساس مي‌كند و مي‌پندارد كه او خود به تنهايي يك دنياست.
Widget not in any sidebars

ماري جوانا، ترياك و حشيش باعث پرواز مي‌شوند و موادي چون مرفين، هروئين، كوكائين، ال اس دي، مسكالين و آمفتامين‌ها انسان را به سفر مي‌برد.
طبقه بندي‌هاي تجربي بدين لحاظ كه توسط مصرف كنندگان مواد مخدر صورت مي‌گيرد مي‌تواند بر اطلاعات مورد نياز دانشمندان و محققات بيفزايد اما از آنجا كه واكنش‌هاي هر فرد در مقابل هر ماده قابل پيش بيني نيست و با ديگران متفاوت است لذا كمتر مي‌توان براي آن معياري در نظر گرفت.
بند چهارم ـ طبقه بندي نهايي
همان طور كه قبلاً نيز گفته شد اين طبقه بندي توسط سازمان بهداشت جهاني صورت پذيرفته و در سطح جهاني نيز مورد قبول قرار گرفته است. ما نيز با پذيرش اين طبقه بندي، در اين گفتار به بررسي هر يك از گروههاي آن مي‌پردازيم. در اين طبقه بندي، مواد مخدر به هشت گروه اصلي تقسيم شده‌اند كه ما در هشت بند به مطالعه آنها خواهيم پرداخت.
الف. مخدرها:
مخدرها فعاليت سيستم اعصاب مركزي را كند مي‌كنند و از لحاظ فيزيكي و رواني اعتياد آورند. مخدرها مصاديق زيادي دارند از جمله ترياك، كدئين، مرفين، هروئين، متادرن، پتيدين، پركدن، ويلاوديد، دارون، دتين اكسيلات، هيدرومرفين و …
اما براي جلوگيري از طولاني شدن بحث تنها 3 تا از مهمترين اين مواد را بررسي مي‌كنيم.
1- ترياك: ترياك قديمي ترين و مشهورترين ماده مخدر است كه در فارسي به صورت ترياق و درياق آمده است . ترياك عبارت است از شيره الكالوئيد داري كه از تيغ زدن گرز خشخاش و لخته شدن نارس به دست مي‌آيد. ترياك ماده‌اي است به رنگ قهوه‌اي تيره ترياك داراي حدود 25 الكالوئيد، سه اسيد همراه الكالوئيد و سه ماده خنثي (مسكوئيئ، مسكونوزين و اپيون) و انواع مشتقات است كه مهمترين آنها مرفين، هروئين، شيره، بتائين و كدئين است.
تغييرات حاصله از مصرف ترياك معمولاً در سطوح ذهني ـ ادراكي و تصوري بروز مي‌كند و شخص پس از مصرف احساس مي‌كند ايده‌هايش روشن و تصوراتي شده و روحي لطيف دارد. اثر بسيار مهم ترياك اين است كه فرد از تاثيرات خارجي يا محيطي فاصله مي‌گيرد. مخصوصاً تاثيراتي كه نياز به قضاوت، تجزيه و تحليل و تعقل دارد.
2- مرفين: مرفين اولين الكالوئيد ترياك است كه در سال 1805 ميلادي توسط شخصي به نام (سوتورنر) شناخته شد و نام آن از نام خداي يونان باستان يعني مورفئوس گرفته شده است. مورفين ماده موثر و جزء اساسي ترياك بوده و 7 تا 14 درصد آن را تشكيل مي‌دهد. مورفين از ترياك خام تصفيه مي‌شود ، ضد درد است و سيستم مركزي اعصاب را نيز تضعيف مي‌كند.
مورفين پودري كريستالي به رنگ قهوه‌اي روشن و يا سفيد كه به طور غيرمستقيم از ساقه خشخاش مي‌آيد، مورفين طعمي تلخ و بويي تند زننده دارد و يكي از قوي ترين و قديمي ترين داروهاي خواب آور است. مصرف مورفين تمام احساسات را تغيير مي‌دهد و به تجربه‌هاي ادراكي، تلخي و حسي و اساساً ارتباطات شخصي با دنياي خارج، ظاهري دلنشين مي‌بخشد.
كاركردهاي ذهني در سطوح بالا مثل قدرت استدلال نه تنها دچار اشكال و اختلال نمي‌گردد. بلكه عملكرد آن با هيجان و شور توام است. مورفين به صورت پودر، قرص، كپسول و آمپول در دسترس قرار مي‌گيرد و از طريق خوراكي، كشيدن از راه مجاري تنفسي، تزريق زيرپوستي و تزريق داخل سياهرگي مورد مصرف قرار مي‌گيرد.
هروئين: هروئين نام شيميايي آن دي استيل هورفين است در سال 1898 ميلادي شناسايي شد و در سال 1900 م به عنوان وسيله‌اي براي درمان موثر اعتياد به مورفين ارائه گرديد. پس از مدتي متوجه شدند كه گرچه هروئين خواب آوري كمتري دارد اما قدرت مسموم كنندگي آن 5 تا 10 برابر مورفين است و اين ماده خود بسيار مخرب است و رهايي از آن از رهايي مورفين مشكل تر است. هروئين تزريق شده احساس لذت عمومي و سريع و شديدي را توليد مي‌كند.
هروئين از طريق خوراكي، كشيدن از راه مجاري تنفسي و تزريق مورد مصرف قرار مي‌گيرد و به طور متوسط اثر آن 6-4 ساعت در بدن باقي مي‌ماند كمبود هروئين زودتر از مورفين احساس مي‌شود . هروئين بر خلاف الكل كه بعضي رفتارهاي سركوب شده را آزاد مي‌كند، تعدادي از رفتارهاي پايه مثل رفتار جنسي، خشونتي و رفتارهاي گرسنگي را سركوب مي‌كند و از قدرت آن كم مي‌كند.
ب. توهم زاها:
اين مواد مجموعه‌اي ناهماهنگ و غير متجانس از موادي را تشكيل مي‌دهند كه به گروههاي متنوع شيميايي و دارويي تعلق دارند و بيشتر به موادي اطلاق مي‌شود كه اسيد ليسرژيك داشته و داراي اثرات انبساط خاطر هستند اين گروه از مواد مخدر نيز سيستم مركزي اعصاب را تضعيف و يا تحريك مي‌كند و مهمترين اثر آنها ايجاد حالات عاطفي، رفتاري، خلقي، رواني متغيير در مصرف كننده است. همچنين ايجاد حالات توهمي سمعي و بصري و تصورات موهوم كه اغلب به روياهاي شبانه شباهت دارد از جمله اثرات سوء ديگر اين مواد است.
شناخته شده ترين و رايج ترين نوع داروهاي اين گروه ال اس دي است. و بقيه عبارتند از ام دي آ، پي ام آ، تي ام آ، دي ام تي، اس تي پي و … در اين بند نيز تنها مشهورترين ماده توهم زاي اين گروه را بررسي مي‌كنيم.
اي اس دي (L.S.D) در سال 1938 ميلادي توسط شيميداني به نام آلبرت هوفمن ، رئيس آزمايشگاه كارخانجات ساندوز شهربال از راه تركيب به وسيله اسيدليسرژيك به دست آمد و از مهم ترين و قوي ترين تركيبات شيميايي مصنوعي است. ال اس دي به طور طبيعي در قارچ گندم سياه وجود دارد.
اثرات عمده ال اس دي بر روي مصرف كننده مانند ديگر توهم زاها دو اثر بارز و مشخص است:
1- بروز زمينه‌هاي شخصي
2- افزايش قدرت تلقين پذيري كه باعث بالا رفتن حساسيت فوق العاده مشخص نسبت به تاثيرات خارجي(محيط) وجود اجتماعي اطراف(گروه) مي‌شود.
ال اس دي معمولاً به صورت گرد سفيد رنگ و همچنين مايعي صاف و روشن بدون رنگ و بو يافت مي‌شود. اين ماده معمولاً از طريق خوراكي مصرف مي‌شود كه اين ماده به سرعت از طريق معده جذب شده و اثرات آن 12-8 ساعت در بدن باقي مي‌ماند و اثرات آن عبارت است از اختلالات خلق و خوي، افزايش حس‌هاي بينايي و اشتباهات در حس بينايي، تخريب تصوير بدني و دگرگوني شخصيتي ، دوگانگي شخصيت، اختلالات ذهني، اختلالات رفتاري و ايده‌هاي هندياني(قدرت خواندن فكر ديگران) مصرف دائمي ال اس دي احتمالاً ايجاد وابستگي رواني مي‌كند اما وابستگي جسمي و فيزيكي ندارد.
ج. مسكن‌ها: