آوریل 22, 2021

مطالعه تطبیقی محاربه در حقوق کیفری ایران و فقهای شافعی و حنفی- قسمت ۱۹

Summer 2012

 

 

    1. – معلوف، لویس، المنجد فی اللغه و الاعلام، دارالمشروق، چاپ بیست و یکم، بیروت، ۱۹۷۳، ص۱۲۴٫ ↑

 

    1. – ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، انتشارات دارالاحیاء التراث العربیه، ج۱،بیروت، ۱۴۰۸ ه.ق، ص۳۰۳٫ ↑

 

    1. – فقیه دامغانی، کریم عزیزی نقش، قاموس قرآن، چاپ اول، انتشارات بنیاد علوم اسلامی، ج۱، ۱۳۶۱، ص۱۵۱٫ ↑

 

    1. – رضایی، جمال، بررسی مبانی فقهی محاربه وحد آن، فصلنامه فدک، شماره ۲، ۱۳۸۹، ص۶۶٫ ↑

 

    1. – الجبعی العاملی، زین الدین، معروف به شهید ثانی، الروضه البهیه شرح اللمعه الدمشقیه، انتشارات احیاء التراث العربی، جلد۹، بیروت، ۱۴۰۳ه.ق، ص۲۹۰٫ ↑

 

    1. – محقق حلی، ابوالقاسم نجم الدین، شرایع الاسلام، ج۴، انتشارات اعلمی، ۱۳۸۹ه.ق، ص۱۸۰٫ ↑

 

    1. – طوسی، ابوجعفرمحمدبن حسین بن علی، المبسوط فی فقه الامامیه، جلد۸، انتشارات مرتضویه، تهران، ۱۳۵۱، ص۴۷٫ ↑

 

    1. – آیت الله خویی، ابوالقاسم، مبانی تکمله المنهاج، جلد۱، انتشارات العلمیه، قم، ۱۳۹۶، ه.ق، ص۳۱۸٫ ↑

 

    1. – خمینی، روح اله(ره)، تحریرالوسیله، جلد۲، انتشارات دارالعلم، چاپ دوم، جلد دوم، قم، بی تا، ص۴۹۲٫ ↑

 

    1. – الجزیری، عبدالرحمن، آلفقه علی مذاهب الاربعه، ج۵، انتشارات دارالحیاه التراث العربی، بیروت، ۱۳۹۲ه.ق، ص۴۰۹٫ و طوسی، ابوجعفر محمد بن حسن بن علی، الخلاف فی الفقه، جلد۲، انتشارات تابان تهران، سال ۱۳۸۱ ه.ق، ص۴۷۷٫ ↑

 

    1. – شیخ الاسلام کردستان، سید محمد، راهنمای مذهب شافعی، انتشارات دانشگاه تهران، جلد۲، سال ۱۳۶۷، ص۲۶۵٫ ↑

 

    1. – الجزیری، عبدالرحمن، همان منبع، ج۵، ص۴۱۱٫ ↑

 

    1. – همان. ↑

 

    1. – گرجی، ابوالقاسم، مجموعه مقالات حقوقی، جلد۱، چاپ اول، انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، تهران، ۱۳۶۵، ص۷۳٫ ↑

 

    1. – فیض، علیرضا، مقارنه و تطبیق در حقوق جزای عمومی اسلام، چاپ چهارم، انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، تهران، ۱۳۷۶، ص۴۱۲٫ ↑

 

    1. – بجنوردی، سید محمد، فقه تطبیقی بخش جزایی، چاپ اول، سازمان سمت، تهران، ۱۳۸۴، ص۱۵۹٫ ↑

 

    1. – میرمحمد صادقی، حسین، جرائم علیه امنیت و آسایش عمومی، نشر میزان، چاپ سیزدهم، تهران، پاییز۱۳۸۸، ص۴۸٫ ↑

 

    1. – حبیب زاده، محمد جعفر، محاربه و افساد فی الارض، انتشارات کیهان، چاپ اول، تهران، ۱۳۷۰، ص۹۹٫ ↑

 

    1. – مرعشی، محمدحسن، بغی یا جرم سیاسی از نظر اسلام، دیدگاه های نو در حقوق کیفری اسلام، نشر میزان، تهران، ۱۳۷۳، ص۵۷٫ ↑

 

پایان نامه رشته حقوق

 

 

    1. – حبیب زاده، محمدجعفر، همان منبع، ص۱۷۵٫ ↑

 

    1. – مجیدی، سید محمود، جرایم علیه امنیت، نشر میزان، چاپ اول، تهران، بهار ۱۳۸۶،صص۱۶۶-۱۶۵٫ ↑

 

    1. – در مورد اطلاع بیشتر در مورد مفهوم جرم سیاسی ن ک: مجیدی، سید محمود، همان، ص۲۶۶٫ ↑

 

    1. – جعفری لنگرودی، محمد جعفر، ترمینولوژی حقوق، کتابخانه گنج دانش، چاپ اول، ۱۳۷۸، ص۱۹۲٫ ↑

 

    1. – حبیب زاده، محمد جعفر، همان منبع، ص۱۷۹٫ ↑

 

    1. – ساریخانی، عادل، جرایم علیه امنیت و آسایش عمومی، انتشارات دانشگاه قم، چاپ اول، ۱۳۸۴، ص۲۷۱٫ ↑

 

    1. – حجتی، سید مهدی، قانون مجازات اسلامی در نظم حقوقی کنونی، انتشارات کتاب آوا، چاپ اول، تهران، ۱۳۸۹، ص۳۵۲٫ ↑

 

    1. – زراعت، عباس، شرح قانون مجازات اسلامی (حدود)، انتشارات ققنوس، چاپ دوم، ج۲، تهران، ۱۳۸۰، ص۱۱۰٫ ↑

 

    1. – حبیب زاده، محمد جعفر، همان منبع، ص۳۷٫ ↑

 

    1. – میرمحمد صادقی، حسین، همان منبع، ص۴۵٫ ↑

 

    1. – طبرسی، امین الدین ابوعلی فضل بن حسن، تفسیر جوامع الجامع، تعلیق و تصحیح از ابوالقاسم گرجی، انتشارات دانشکده الهیات و معارف اسلامی، ج۱، ۱۳۷۴، ص۳۲۶٫ ↑

 

    1. – گلدوزیان، ایرج، بررسی تعریف جرم محاربه و افساد فی الارض در فقه و حقوق با رویکردی به لایحه پیشنهادی قانون مجازات اسلامی، فصلنامه حقوق، شماره۱، بهار ۱۳۸۸، ص۲۶۴٫ ↑

 

    1. – گلدوست جویباری، رجب، جرائم علیه امنیت کشور، انتشارات جنگل، چاپ دوم، تهران، ۱۳۸۸، ص۵۲٫ ↑

 

    1. – نعناکار، مهدی، افساد فی الارض در فقه و حقوق موضوعه، انتشارات مرسل، چاپ دوم، تهران، ۱۳۷۷، صص۱۷۹-۱۷۸٫ ↑

 

    1. – تفسیر نمونه، جمعی از نویسندگان، انتشارات دارالکتب اسلامیه، جلد ۴، چاپ هفتم، ۱۳۶۱، ص۳۵۸٫ ↑

 

    1. – هاشمی، محمد، مقاله محارب کیست، فصلنامه فقه اهل بیت، شماره ۱۱ و ۱۲، ۱۳۸۰، ص۱۴۴٫ ↑

 

    1. – عوده، عبدالقادر، التشریع الجنائی الاسلامی، انتشارات دارالکتب العربی، ج۲، چاپ دوم، بیروت، ۱۹۸۹ م، ص۶۳۹٫ ↑

 

    1. – ابن قدامه، المغنی، انتشارات دار الاحیاء التراث العربیه، ج۸، بیروت، ۱۴۰۴ ق، ص۲۸۶٫ ↑

 

    1. – رازی، ابوالفتوح، تفسیر رازی، تصحیح دکتر الهی قمشه ای، شرکت تضامنی علمی، ج۳، تهران، ۱۳۲۰، ص۴۴۶٫ ↑

 

    1. – طباطبایی، علامه سید محمد حسین، تفسیر المیزان، انتشارات چاپخانه علمیه قم، ج۱۰، چاپ دوم، ۱۳۴۴، صص ۱۹۴-۱۹۳ ↑

 

    1. – طوسی، ابو جعفر محمد بن حسن بن علی، المبسوط، ج۸، ص ۴۷٫ ↑

 

    1. – حبیب زاده، محمد جعفر، همان منبع، ص۳۴٫ ↑

 

    1. – خمینی، روح الله (ره)، تحریر الوسیله، ترجمه محمد اسلامی، انتشارات اسلامی وابسته به جامعه مدرسین قم، ج ۴، بی تا، ص ۲۳۸٫ ↑

 

    1. – طبرسی، امین الدین ابو علی فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، انتشارات مکتب علمیه اسلامیه، ج۲، تهران، بی تا، ص۱۸۳٫ ↑

 

    1. – کاظمی، جواد، مسالک الافهام الی الایات الاحکام، انتشارات مرتضویه، جلد ۴، تهران، بی تا، ص۲۱۰٫ ↑

 

    1. – طباطبایی، علامه سیدمحمد حسین، همان منبع، ص۱۸۷٫ ↑

 

    1. – اردبیلی، مقدس، زبده البیان فی احکام القرآن، انتشارات مکتب مرتضویه، بی تا، ص۶۶۵٫ ↑

 

    1. – رضایی، جمال، همان منبع، ص۷۱٫ ↑

 

    1. – کاشانی، ملا فتح الله، تفسیر منهج الصادقین، تصحیح علی اکبر غفاری، انتشارات علمیه اسلامیه، ج۳، تهران، بی تا، ص۲۱۹٫ ↑

 

    1. – فیض کاشانی، محمد بن مرتضی، تفسیر الصافی، انتشارات کتابفروشی اسلامیه، ج۱، چاپ ششم، تهران، ۱۳۶۲، ص۴۳۸٫ ↑

 

    1. – حبیب زاده، مجمدجعفر، همان منبع، ص۳۷٫ ↑

 

    1. – حر عاملی، شیخ محمد حسن، وسائل الشیعه، انتشارات دار التراث الاحیاء العربی، ج۱۸، ۱۳۶۲، ابواب حدالمحارب و احمدوند، محسن، جرائم امنیی در فقه، معاونت پژوهشی دانشگاه آزاد اسلامی، چاپ اول، تهران، ۱۳۸۷، صص ۱۲۱-۱۲۰٫ ↑

 

    1. – اهل ریبه به معنی افراد شرور و سوء سابقه دار است. ↑

 

    1. – حر عاملی، شیخ محمد حسن، وسائل الشیعه، ابواب حد محارب،ص ۵۳۳٫ ↑

 

    1. – قرطبی، محمد بن احمد، الجامع لاحکام القرآن، انتشارات دار الحدیث، ج۳، بیروت، ۱۹۶۵م، ص۱۵۱٫ ↑

 

  1. – سرخسی، شمس الدین، المبسوط، انتشارات دار المعرفه، ج۹، بیروت، ۱۴۰۶ق، ص۱۹۵٫ ↑

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *